I saw God
not in the prayer niche, not in a book,
but in the flight of a crow
rising from my canvas,
never to return.

If Shams were alive,
he would come, sit beside me,
and whisper:
O silent Sufi,
do not bind yourself to names;
you are from the lineage of nameless birds,
born not to describe yourself,
but to soar.
Let the colors speak.
Let your heart lead the brush.
Art is that moment when you don’t know
whether you guide the paint—
or it, you.

And I,
with hands acquainted with light,
and a heart detached from the world,
paint,
guided by a cool, fleeting sensation

that sometimes appears
in the blue groove of a single stroke,
not for seeing,
but in longing
to drink a cup of coffee with God
when He calls me
by my first name.

~

The featured painting is “Spirit of the City” by Shirin Jabalameli
Below, the poem in its original Persian

“تبار پرندگان “

خدا را دیدم،
نه در محراب، نه در کتاب،
که در پرواز کلاغی بود
که از بوم نقاشی‌ام برخاست
و هیچ‌گاه بازنگشت.
شمس اگر زنده بود،
می‌آمد کنارم می‌نشست و
می‌گفت: صوفیِ خاموش،
مبادا خود را به نام‌ها گره بزنی،
تو از تبار پرندگان بی‌نامی؛
نه برای شرح خویش، که برای پرواز آفریده شده‌ای.
بگذار رنگ‌ها حرف بزنند،
بگذار دلت، بوم را راه ببرد.
هنر، همان لحظه‌ای‌ست که نمی‌دانی
تو رنگ را می‌کشی
یا رنگ تو را
و من،
با دست‌هایی آشنا با نور
و دلی که دیگر به جهان تعلق ندارد،
با ردّ حسی خنک که
گاه در شیار آبیِ یک لکه پیدا می‌شود
نقاشی می‌کنم ، نه برای دیدن،
که در آرزوی نوشیدن فنجانی قهوه با خدا
وقتی مرا به اسم کوچکم صدا میزند